W inkluzjach turkusu.

 

Chyba najbardziej z całego filowania lubię nuno,

bo jest takie nieprzewidywalne.

Na zdjęciu powyżej pęcherz na jedwabiu, który nie "złapał" czesanki.

 

Wyjątkowo ściągacz na drutach.

 

Wełniane meandry.

Czapka przypomina trochę ciasto.

 

Czapka w liście dębowe.

 

 

Bardzo lubię loki i jedwab, 

przypominają mi inkluzję w kryształach.

Czapka z kocimi uszkami.

Prosta czapeczka, właściwie dla dziecka.

No cóż zachciało mi się takiej i już.

Jak widać robi się ją banalnie prosto.

U góry zakończyłam jednocześnie dwie strony.

Nie wiem skąd miałam ten kłębuszek naturalnej wełny.

Bardzo lubię jej lekkie gryzienie i blask.

Czapeczka na ożywienie listopadowej szarości.

Się zrobiła.

 

Zostało więc i komin się pojawił.

Włóczka bardzo miła i przyjemna w dzierganiu

Mimo, że robiona na nr 2, szło bardzo szybko.

Po zrobieniu.

Ściągacz dorabiany drutami na żyłce.

Przyleciały wakacyjne piórka.

... i usiadły na ręce.

... a potem obsiadły głowę.

Tak oto przykleiłam sobie na rękę wakacyjną kalkomanię.

Na głowie pojawiły się zaś cztery fascynatory,

które "odnalazły" się w trakcie porządków.

Włóczka do filcowania w pralce.

Czapka z chwościkami.

Tu w wersji zawiązanej.

Z profilu.

 En face.

Kominek powstał dodatkowo.

Piękne kokosowe guziki, czekały na ekspozycję.

Po zrobieniu o 1/3 za dużą, uprałam zgodnie z instrukcją w pralce 

na 40 stopniach i odwirowałam na 8.