Jak upleść japonko- sandałki.

Aby wypełnić przestrzeń między rzemieniami 

potrzebna jest gumka kapeluszowa.

Można też dodać jakiś element ozdobny 

w tym wypadku duży turkusowy koral.

Zaczęłam od miejsca łączenia się rzemieni.

Gumę prowadziłam od spodu z lewej strony, tworząc pętlę,

przez którą przewlekałam gumkę, tak samo z prawej strony.

Na końcu przewlekałam koral.

Zawiązałam gumkę po drugiej jego stronie na rzemieniu.

Następnie owinęłam gumkę wokół stopy i ponownie zawiązałam po przeciwnej stronie rzemienia.

Końce gumki przewlekłam szydełkiem w środku splotu, tak aby były niewidoczne.

Jak zwykle mój wierny pomocnik albo jak kto woli wgryzacz.

Japonki zmienione na sandałki.

Japonki po przemianie.

Jak utkać przestrzeń między rzemykami

wyjaśnię w zbliżeniach jutro.

Jak widać zaczęły trzymać się stopy.

Były sobie buty...

... z dziesięcioletnim stażem.

Kupiłam je dopiero po obniżce

(to nie promocja marki, nie jestem na to wrażliwa).

Zrobione całe ze skóry, nawet rzemienie.

Tylko spody gumowane.

Jednak chodząc w nich miałam wrażenie, że idą obok mnie.

Wpadłam na pomysł aby nogi z nich nie wyskakiwały,

ale o tym jutro.

Rzymianki w stylu Boho.

Nie widzę sensu pisać jak robiłam: potrzebne są tylko pompony syntetyczne,

 trochę kolorowego sznurka do montowania, drewniane koraliki. 

Sandałki można motać dowolnie, nawet przewlec przez paluch i zrobić japonki.

Dla mnie tak założone są najbardziej funkcjonalne.

Buty zamówiłam internetowo, gdzieś w Nowym Targu (bardzo okazyjnie).

Jeśli chcecie dam namiary.

Wiedząc, że surowa skóra (były jasne) bardzo pokaleczy mi stopy,

natłuściłam je olejem roślinnym, bo kończyła się data ważności.

Zresztą i tak by ściemniały w noszeniu.

Widać, że natłuściłam razem z nogami,

które wieczorem przypominają spuchniętą wędlinę.

No i nieodzowny pomocnik,

na każdym etapie działań rękodzielniczych.

W stylu Boho.

Boho-chic – styl w modzie damskiej, 

łączący hippisowską feerię barw z luzem surferów

i oryginalnością bohemy (stąd nazwa).

To z Wiki, a inaczej hulaj- dusza, piekła nie ma.

No cóż i na stare lata zachce się poszaleć.

No to pozbierałam, co w domu było i dałam wodze wyobraźni.

Jutro w całości.

Żad.

Intencjonalnie i w prezencie.

Na zdrowie, szczęście i siłę,

bo to trudny dzień.

Pięknie wyglądają te plamki w głębokiej zieleni.

To okaz nefrytu, mało kto go lubi,

ja też do tej pory zawsze wybierałam jadeit.

Jeden i drugi określany jest jako żad.

Więcej wWiki.

Polecam też blog Sarmatix.

Jeśli ją zapytacie rozwieje wszelkie wątpliwości.

Bardzo prosta bransoletka.

Wystarczy tylko plasterek gliniany, sznurek woskowy i umiejętność wiązania jednego z najprostszych splotów makramy.

Bransoletka bardzo popularna, nawet jakoś się je nazywa, niestety nie pamiętam.

Niestety ani na jednym zdjęciu kolor gliniaka, nie odpowiada rzeczywistemu, czyli wrzosowo- fioletowemu. 

Gliniaki w lnianej oprawie.

W różnym świetle.

Glina i len.

To moje pierwsze tego typu plecenie.
Odbyło się na warsztatach ceramicznych u Pani Agaty, o których pisałam trzy tygodnie temu.
Zdjęć dużo, bo też nie mogłam się zdecydować.
Lubię te jesienne wydłużone cienie i zabawę ze światłem.