Chusta ażurowa na drutach.

Chusta sięga do kolan.
Osobiście nie lubię takich przeszkadzających w ruchach (bo jestem w ciągłym pędzie) i pewnie ją jakoś zamotam.
Najbardziej podoba mi się w niej to, że przez asymetryczność zwija się w samoistnie w ruloniki.

Brakuje mi tylko powyciąganych rogów, które widzę w wileńskich chustach. No cóż skopsałam wykończenie.
Końcowe zdjęcie to motek, od którego wszystko się zaczęło.
Dzisiaj zakupiłam trzy bardzo ciekawe włóczki, to i pewnie się coś z nich pojawi.

Jeszcze raz dziękuję za tak duże zainteresowanie i liczne komentarze.
Pozdrówki dla moich oglądaczy i ich wszelkich domowych żyjątek rękodzielniczych.








Właśnie zgłosiłam chustę na wyznanie w Sufladzie na Jesienną chandrę.

Chusta w fazie suszenia.

Czy róg zawsze oznacza chustę?

Jednak miałyście rację.

To chyba pierwsza, którą wykonałam od 40 lat.

Sfotografować to monstrum w maleńkim mieszkanku, to nie lada wyczyn, 

nawet ręcznika brak mi było tak dużego.

Dodatkowo sprawa kocia, 

trzeba było Miłka odseparować od szpilek wbitych w wykładzinę.

Zdjęcia słabe, bo nocne.

Jak widać nie dało się naciągnąć rogów.

Przyczyną jest prawdopodobnie obrobienie brzegów szydełkowym ściegiem rowkowym.

Wzór nie jest mój.

Swojego czasu zapatrzyłam się na niedoścignioną Rosalię.

U niej ta chusta widnieję w nagłówku (zielono, żółto, brązowa).

Wykonałam ją jednak bez wzoru, tylko drogą dedukcji.

Nad bordiurą męczyłam się z dwa tygodnie, z powodu braku koncepcji.

Jak widać nie jest identyczna, jednak wzór nawet u Rosali nie bardzo mi się podobał.

Jest jaki jest i już nic nie będę zmieniać.

Jutro na istocie człeko- pododobnej.

W barwach odchodzącej jesieni.

Wreszcie jest co pokazać,
a pomyśleć, że zaczęłam ponad miesiąc temu TUTAJ.

Na razie trochę ażurów i jerseyu w fazie suszenia.

Jutro w nieco większym wymiarze.

Jednak na porządne zdjęcia pewnie będzie trzeba poczekać na porządne słońce, 

a tego ostatnio totalny niedostatek.

Pelerynka na upale noce.

Forma przypomina mi retro pelerynki.

Mój mąż w trakcie układania czesanki, nazwał wzór pawimi oczkami.

Mnie bardziej kojarzy się z ogonem pawia.

Absolutnie nie na upały.

No cóż nie przewidziałam, że będę bite rekordy w osiągach temperatury.

Jutro finał na manekinie. 

Z noszeniem trzeba poczekać na chłody.

Nie wiem co lepsze?

Pastele.

Uwielbiam nunofilc.

Kupując ten jedwab z sari, miałam bardzo mieszane uczucia. 

Był tak dziwny w dotyku, że obawiałam się, czy aby nie jest syntetyczny.

Muszę przyznać, że po dołożeniu oprawy kolorystycznej czesanki i jej wpływowi na przeobrażenie strukturalne tkaniny, przeszedł moje największe oczekiwania.

Skrzyżowana szarość.

Chusta dzianinowa. Frędzle cięte i naprzemiennie wiązane.

Polecam dzianiny z łódzkiego zakładu Teofilów. Cena bardzo przystępna, różne mieszanki surowców. Głównie bawełna dużo też wiskozy i dodatki lycry.

Na zimny poranek.

Chusteczka na szyję docieplana czesanką merynosową na jedwabnej żorżecie. Ogrzewa a jednocześnie jest przewiewna przez wycięty ażurowy wzór.  Zawiązywana na toczki.
Może być noszona na jedną i drugą stronę.
Obustronnie zdobiona koralikami jablonex w barwie perłowego turkusu.

Gwiaździsta noc- odsłona czwarta.

Gwiaździsta noc- finał.



























Nunofilc wykonany został z czesanki merynosowej: hiszpańskiej, peruwiańskiej i australijskiej oraz z loków i alpaki.

Gwiaździsta noc- odsłona trzecia.

Ponowne zerknięcie do albumu.











Efekt a oryginał.
Ukłon dla Van Gogha.


Ciąg dalszy w kolejnej odsłonie.

Gwiaździsta noc- odsłona druga.

Najpierw chlapanie, później deptanie i rolowanie a na końcu mokry efekt.

Ciąg dalszy w kolejnej odsłonie.