Ikony basmy, ryzy, okłady z Supraśla.

Moja prezentacja muszę przyznać jest bez ładu i składu.

Jednak nie czuję się kompetencja aby dokonać jakiejkolwiek chronologii.

Przedstawiam po prostu kolejne pomieszczenia.

Ponieważ to najbardziej ulubione przeze mnie ikony,

dlatego poświęciłam im najwięcej uwagi.

Miniaturowe ikony i krzyże- muzeum w Supraślu cd.

Wcześniej pisałam, że niektóre ikony były tak małe, że zmieściłyby się w dłoni.

To ekspozycja w kolejnej sali.

Ikony z Supraśla korytarze interaktywne.

Trójwymiarowość trudno oddać na zdjęciach,

a filmów nie lubię i nie umiem nagrywać.

 

 Jak widać ekspozycja niebanalna,

wyraźnie czuje się klimat minionego czasu.

Trudno nawet będąc tam było odróżnić,

gdzie zaczynają się rzeczywiste schody a gdzie mistyfikacja.

Super gra świateł.

Można by powiedzieć architektura świetlna.

Ikony z Supraśla- kolejna sala.

Wbrew temu co pokazuje zdjęcie, to nie jest przestronna sala.

Mój obiektyw powiększa.

Bardzo ciekawa ekspozycja ikon na walcu.

 

To co zwierała ta szklana szafa, zapierało dech w piersiach.

Robienie zdjęć przez szybę to istna mordęga.

Jednak tu odbił się film prezentowany na przeciwnej ścianie, 

przedstawiający procesję przechodzącą z ikonami.

 Brak naturalnego światła jest naturalne dla ikon.

Właściwie tylko w dużych miastach cerkwie są dobrze doświetlone przez duże okna.

Większość ikon pochodzi z małych drewnianych cerkwi,

których okna przypominały lufciki.

Kilkanaście z nich jest zgromadzonych w skansenie sanockim.

Ci co jeżdżą w Bieszczady i wschodnią Polskę, na pewno je widzieli.

Mimo, że aparat miałam ustawiony na "muzeum" i tak musiałam podciągać kolor w XnView, 

bo  zdjęcia były zbyt ciemne.

Dla ochrony ikon przed światłem,

po przejściu wycieczki wszytko się wygasza.

W korytarzu przed wejściem, wyświetla się, gdzie jest każdy ludzik z wycieczki,

aby nikt się nie zapodział z jakąś ikoną pod pachą.

Na ostatnim zdjęciu widać jak zwiedzający wręcz wchodzą z aparatami na siebie.

Ikony z Supraśla.

Długo zastanawiałam się, na którym blogu mam wkleić zdjęcia.

Mam wszakże jeszcze zdjęciowy.

Zdecydowałam, że tu, wszakże ikony to swojego rodzaju rękodzieło.

Będąc w Białymstoku i okolicach, zachęcona przez  Hannah

zapragnęłam zaglądnąć do Supraśla.

Trzy lata temu byłam w Sanoku, żeby napawać się 500 ikonami w muzeum na zamku,

 i w najpiękniejszym moim zdaniem skansenie w Polsce.

Muzea różnią się diametralnie.

Supraśl ma o 1,2 tys. ikon w tym 300 do ekspozycji (często z odzysku granicznego).

Supraś to muzeum nowoczesne, trochę interaktywne, jednak w miniaturce.

Mimo, że obok Monaster i jak widać na stronie, chlubi się ikonostasem,
w tym samym budynku, to  nie chce oddać dla muzeum więcej pomieszczeń,
mimo, że można po nich jeździć rowerem.

Jak wcześniej pisałam muzeum jest miniaturowe,
dobrze, że zmieniałam obiektyw,
bo w niektórych miejscach nie można się cofnąć nawet  na metr.

Chodzi się z przewodnikiem i cały czas 17 osobowa grupa jest monitorowana.

Nie lubię takiego sposobu zwiedzania, jednak nie ma się co dziwić.
Niektóre ikony są miniaturowe i można byłoby je zmieścić w kieszeni.

Osoba oprowadzająca i jednocześnie bardzo rzeczowo przekazująca informacje,
za każdym razem, gdy grupa przejdzie, gasi światła.

Każdy foci jak i co może, przejście zajmuje około 40 min.

Zdjęcia, nie zawsze oddają klimat, robione z różnych perspektyw (no cóż były wysoko).

W pomieszczeniach było też bardzo ciemno.

Na temat ikon nie będę się mądrować, wszakże zrobiłam tylko podobrazie 

(czyli przygotowałam deskę, do dzisiaj leży i czeka). 

Jeśli chcecie zajrzyjcie do Sarmatix, dowiecie się co ma do powiedzenia profesjonalista.

Dzisiaj przedstawiam pierwsze pomieszczenie stylizowane na katakumby.

Odnośnie muzeum jestem zawiedziona, że nie było na stronie, żadnej informacji o olbrzymich kolejkach i, że najlepiej zapisywać się wcześniej na godzinę wejścia.

W związku z tym, miałam dwa podejścia, a mój kot z mężem 

(który niestety nie mógł z tego powodu zwiedzić), 

czekał w koszmarnym upale, aż jego Pani skończy się oddawać sztuce.

 Nie polecam zwiedzać w czasie wakacji.

Jednak warto było.

Więcej niebawem zdjęć, dla zniechęconych.

Babeczki kokosowe z mango.

To propozycja na deser lodowy.

Składniki:

• jedno dojrzałe mango 
• jedna puszka mleka kokosowego
• jedna łyżeczka ksylitolu lub cukru
• następny raz dodam sok z jednej cytryny

Mango obrać ze skóry i odkrawać wokół pestki.

Wszystko wrzuć do koktajlówki, po uzyskaniu jednolitej masy wlać do foremek i zamrozić.

Ja zalałam masą silikonowe foremki, 

bo bez problemy można je ściągnąć.

Najlepiej smakują po godzinie od wyjęcia z zamrażarki.

Można podać z dodatkami jak kto lubi.