Za co kochamy koty?

Za to, że nas gryzą i drapią.

Za to, że nam niekoniecznie pomagają w porządkach 

i nie zawsze są tam gdzie powinny być.

Za to, że mają nas często w tyle.

Za to, że lubią rękodzielnictwo.

Za to, że lubią być zawsze blisko nas, nawet w podróży.

Nie mylić, to Miłka plecak.

I za to, że są słodkie (jak śpią).

I za to, że mamy w pamięci ich wcześniejsze wcielenia, czyli Miau- Misiek i maluszek Gizmo.

... a przede wszystkim, że mimo wszystko lubią być z nami.

Sukienka ze swetrów.

Tym razem na ludziu, 

bo było trochę czasu i niebo w kolorach kiecki, czyli światło.

Myślę jednak, że manekin wyglądałby lepiej.

Szyłam overlockiem, jednak na maszynie też można,

a brzegi  pozostawić nie obrębione.

Co można zrobić ze starych swetrów?

Całość pokażę jutro.

Poniżej resztki swetrów, które posłużyły do uszycia.

 

Filcowy liść.

Nerwy filcowe.

Jak widać Miłek bez nerwów akceptuje.

Brzegi haftowane ściegiem gałązkowym, tęczową nitką metalizowaną.

Prześwity nie zimowych barw.

Na przekór tego co za oknem.

Barwy niezimowe.

Nic nowego nie mam, 

ale ostatnio przypomniało mi się o czymś,

co robiłam latem.

Jednak coś z barw zaokiennych można włączyć do tonacji.

Kot odnaleziony.

Myślałam, że to poduszka już dawno nie istnieje.

Wczoraj odwiedzając swoją przyjaciółkę zobaczyłam, że się ma całkiem dobrze.

Właściwie to zobaczyłam, że patrzy na mnie mój maleńki Gizmek, już nie żyjący.

Haft wykonałam ponad 20 lat temu, wówczas nie przypuszczałam, 

że kiedykolwiek w życiu, będę opiekunką trzech kotów.

Wzór ze starego wydania niemieckojęzycznej Burdy, którą do dzisiaj posiadam.

Poduszka jest haftowana włóczką bawełnianą w dość duże krzyżyki.

Zdjęcia jak widać fatalne, bo wykonane w nocy telefonem.

Mereżki i inne hafty.

Uwielbiam mereżki.

Na tej pościeli w połączeniu z haftem siatkowym i włoskim.

 

Tu wstawki z koronki klockowej.

 

No i wyższa szkoła jazdy, czyli na jedwabiu.

Cały czas jesteśmy na zamku pszczyńskim.