Szmaragdowe jak szmaragd.

 Odnalazłam swoją bryłkę szmaragdu, jak widzicie w tonacji włóczek.

Mieszanina faktur.

Jutro obiecana całość.

Szkoda, że pogoda taka smutna i nie widać blasku nitki.

Szmaragdowa miłość po raz drugi.

Wiem, że Was męczę jednak także w tej włóczce nie można się zakochać.

To połączenie wełny, jedwabiu i lnu.

 Jak widać tej znacznie więcej.

 Tak się prezentuje w dzianinie. 

Mimo pochmurnego dnia, coś się udało z jej blasku wydobyć.

 Jutro to co powstało z połączenia tych dwóch miłości.

Po jutrze zaprezentuję co to jest.

Mam nadzieję, że mój maraton będzie wart oczekiwania.

Szmaragdowa miłość od pierwszego wejrzenia.

Gdy zobaczyłam to cudo od razu się zakochałam.

Jeszcze tak cienkiego moheru w życiu nie spotkałam, 

na dodatek jest miły w dotyku jak angora, i w ogóle nie gryzący.

Od razu skojarzył mi się z szmaragdowymi wodami Zalewu Solińskiego.

Więcej TUTAJ.

 

Jutro dalszy ciąg opowieści szmaragdowej.

Sweter listopadowy.

Obecnie już nie łzawy, nawet na moment przed zachodem słońce wydarło się chmurom.

Wbrew pozorom to jest tył.

Rozcięcia są nawet na rękawach.

Wszystkie zakończone girlandką korali.

Łzawe krople dzisiejszej pogody.

Aż się dziwię, że tak długo nie pokazywałam a ma kilkanaście lat.

Fasetki bez flesza są bardzo ciemno granatowe, jakoś skojarzyły mi się z opłakaną pogodą.

 Jutro w całości.

Otulacz na ludziu.

Otulacz- kamizelka.

Tak wygląda na manekinie.

Jutro jak się uda to na ludziu.

Jak widzicie jest totalnie łatwo wykonać.

Jedyna trudność to wcelowanie się w barwy włóczki powyżej otworów na ręce.

 We wzorze wykorzystałam naturalne zwijanie się dzianiny,

dlatego nie ma żadnych ściągaczy.

Jedyne wykończenie to półsłupki na szydełku.

Moje ulubione, wykonane ściegiem rakowym, czyli wstecznym.

Prezentowałam to przy kołowcu.

Wielobarwny zwój dzianiny.

 Wreszcie mogłam zastosować guziki z kokosa, które kupiłam jakiś czas temu.

Pasują jak ulał.

Od spodniej strony, wyraźnie widać, że orzech kokosowy.

 

Jutro w całości.