Coś na nerwy i znudzenie.

Życzę Wszystkim mnie oglądającym siły przebicia w moich ciągnących się tematycznie postach.

Dziękuję wytrwałym.

Odnośnie komentarza w poprzednim poście.

Zachód słońca na zupełnie zachmurzonym niebie.

Na  samym początku dziękuję za bardzo miłe słowa w komentarzach, które dodają skrzydeł. Muszę przyznać, że nawet nie przyszłoby mi do głowy, że mogę pretendować do takich porównań.
Dziękuję. Bardzo mi miło.

Odnośnie broszki.
Dużo zdjęć, bo to najbardziej nieokiełznana broszka jaką wykonałam.
Nie chce się ułożyć, przybiera pozy jakie ona sobie życzy.
Chyba mają na to wpływ zastosowane granaty. Grafitowe koraliki jablonexu jak widać, nie mogą ich okiełznać.
Dzisiejszy chyba najbardziej deszczowy w tym roku dzień, przebłysnął jednak minimalnym wieczornym słońcem. Zachodu widać nie było, ta broszka to jego namiastka.

Zachód słońca na ołowianym niebie.

Znowu pogodowo i zgodnie z prawdą, tak jak za oknem.

Tak dużo zdjęć, ale nie chcę być pruderyjna i powiem, że mi się podobają.

Jak zwykle jutro w nowych ujęciach.

Będzie do zakupienia.

Broszka jak ołowiane niebo.

Uf już po meczu, to i może być ołowiane niebo.

Broszka jak ołowiane niebo.

Nunofilc na szyfonie.

Czesanka w kombinacji ze srebrną angeliną i lokami.

Zdobiona jablonexem.

Dużo zdjęć, bo w przypadku tej broszki, światło maluje w bardzo różnych tonacjach.

Więcej TUTAJ.

Ołowiane niebo.

Choć i takie bywa wiosną, nie można powiedzieć, że jest zimne, tym bardziej, że otulone w filc

Broszka niebieskooka.

W różnym świetle i w różnych aparatach, ale ciągle ta sama.

Do zakupienia TUTAJ

Niebieskooka.

Jutro w pełnej okazałości.

Atłasowa torebka z różą.

Torebka z atłasu.

Tak jak piszecie na specjalne okazje.

Już długo noszona.

Drapieżne kolory małej torebusi.

Jutro w całej okazałości i na tym koniec.