Pierzasta po dwóch latach po raz drugi.

Choinki ochraniacze.

Jutro idą do nowych właścicieli.

Dlatego oznaczone gwiazdkami.

Niebawem zawartość.

Choinki robiłam jako opakowania dwa lata temu (są na blogu).

Jak jutro zaświeci słońce, to pokażę szablon.

Dzisiejsze zdjęcia wieczorową porą.

 

Zimowe malowanki.

Trochę zbliżeń.

Przy bezchmurnym niebie z przyjemnością robi się zdjęcia.

Zimowe klimaty.

Trochę więcej zarysów na tle świecy.

Jak widać wpadłam w tzw. prymitywizm.

Jednak daleko mi do Nikifora.

Prędzej zdziecięcenie zawodowe.

Niebawem obfocę.

Niebawem świętowanie.

Wreszcie się wzięłam.

 

Niebawem więcej.

Na razie schnięcie po raz kolejny.

Kominek dla żółwia i kota.

Co ma człowiek w sobie, że zawsze sobie szuka roboty.

Tym razem to szpula mojego męża.

Może byśmy go sobie obudowali?

No i śmy obudowali.

Po raz pierwszy w życiu cięłam  płytę gipsowo- kartonową.

Muszę przyznać, że nie wiedziałam, że tak łatwo.

Jednak utrzymać pion i poziom przy krzywych parapetach,

dużo trudniej.

Żółw i kot na początku nie ufny, teraz bardzo zadowolony.

Pewnie myślą, że to dla nich, bo najwięcej korzystają.

Kominek choć wirtualny, dmucha ciepło,

a tylko głupi nie będzie grzał tyłu...

Jednak czy obudowany, czy też bez obudowy,

to chyba też mają w tyle.

Ważne, że grzeje.

Mozaika.

Po raz kolejny bawiłam się z mozaiką.

Ta była okrutna, bo fuga w chropowatej powierzchni zmywa się okrutnie.

 

Parapet w mniejszych  kafelkach i mniej chropowatych 

(brałam pod uwagę ścieranie kurzu).

Poniżej formy bardziej fakturowe i dużo gorsze w obróbce,

do czego służą jutro.

 

 

Sypialniane klimaty.

Definitywne zakończenie sypialnianej ekspozycji.

Od środka, lewa i prawa strona.

Pokój totalnie nieustawny, tzw kicha.

Jednak udało się mięć dostęp z dwóch stron do łóżka.

Po bokach weszły tylko 30 cm szafki łazienkowe, gdyby były mniejsze, 

nie miałabym gdzie zmieścić pasmanterii i niezbędnych przydasi.

Potrzebna też była powierzchnia pakowna, największa jest pod łóżkiem,

które jako jedno z nielicznych otwiera się z przodu do góry.

Po stronie przeciwnej szafy narożne,

 tylko gałki wcześniej zaadoptowane z indyjskiego sklepu.

Oczywiście łóżko w części centralnej jest Miłka.

Dla Miau- Miśka.

To drzwiczki od mojego starego biurka.

Namalowałam na nich swojego pierwszego kota.

Właściwie był córki i miał na imię Miau.

My z mężem wołaliśmy na niego Misiu- Misiek albo podobnie.

Nie był czarny tylko typowy dachowiec burasek.

Jednak w nocy wszystkie koty są czarne.

Biurko w tym roku poszło na śmietnik, jednak Misiek z nami został w pamięci,

dlatego drzwiczek też nie wyrzucę.

Teraz zdobią przypodłogową część szafy.

Odejście kota zbiega się z początkiem mojego bloga.

Możecie poszukać.

Nasze "odważne" jak to nazwała koleżanka, panele,

pasują do mojego malunku jak ulał.

Kaczuszka.

To dzieło mojego dziecia w wieku lat 4.

Zachwyciłam się mówiąc: jaka piękna kaczuszka.

Odpowiedź brzmiała: mamusiu to ptaszek, pije wodę z kałuży.

Do oprawy kałuża się nie zmieściła.

Kaczko- ptaszek jest z nami długo.

Odświeżyłam mu ramkę i papier na tło.

Fajne papiery ozdobne można teraz dostać w dyskontach.

Papier posłużył także za rewers obrazka.